Katalog › Makale
Papanın Yanılmazlığı Doktrini: Kriterleri ve İcrası
Bibliyografik künye
- Yıl
- 2015
- Yayın yeri
- Abant İzzet Baysal Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi
- Sayfa
- 80–92
- Cilt
- c. 3 sy. 5
Özet
Papayı merkeze alan ultramontanist düşüncenin hakimiyeti altında toplanan I. Vatikan Konsili, Pastor Aeternus olarak bilinen konsil yasasıyla papanın yanılmazlığını Katolik bir inanç ilkesi olarak dogmaya dahil etmiştir. Yani, Hıristiyanlığın ilk dönemlerine kadar geri götürülebilecek ve üzerinde güçlü bir ittifak bulunan Kutsal Ruh’un gözetim ve denetimi altındaki Kilisenin yanlışa düşmekten korunduğu ve hatadan münezzeh olduğu şeklindeki bir inanç, bir ölçüde Petrus’un halefi ve Kilisenin başı kabul edilen şahsa (papa) hamledilerek papalık teolojisine nihai şekil verilmiştir. Papa bu ilkeyle sadece Kilisenin ve piskoposların bir öğreticisi ya da pastörü olarak kalmayıp aynı zamanda kendisine emanet edilen, gizli kalmış Tanrısal vahyi ifşa eden bir ‘şâri’ ve en üst yargıç konumuna yükseltilmiştir. I. Vatikan Konsili’nde tanımlanıp II. Vatikan Konsili’nde ise yeniden ele alınarak genişletilen bu dogma, başta akademik platform olmak üzere hemen her dönemde güncel bir tartışma konusu formunda varlığını korumuştur. Ancak Katolik teologlar, hayata geçirilme ya da diğer bir ifadeyle işe koşulma bakımından bu dogmanın hem Hıristiyan olmayanlar, hem de Ortodoks ve Protestanlar başta olmak üzere Katolik Hıristiyanlar tarafından çoğu zaman yanlış anlaşılan bir konu olduğunu ileri sürmektedir. Bu teologlar, kabul edilen yasadaki ifadelerden hareketle papanın yanılmazlığının belirli koşul ve kıstaslara bağlı olduğunu ifade etmekte ve bu dogmaya kayıt ve sınırlamalar getirmektedir. Bu çalışmada yanılmazlık doktrininin mahiyeti, koşul ve kriterleriyle papanın ex cathedradan mülhem itikadi ve ahlaki konulara dair tanımlamaları ortaya konulacaktır.